eerste kennismaking met Comalapa

Mijn Comalapa-avontuur begon zowat een week geleden...Vaak over gesproken, veel over gelezen, tal van vergaderingen en menige ontmoetingen met ongelofelijke sympathieke mensen gaven me een glimp van wat me enigszins stond te wachten in dat kleine guatemalteekse dorpje. Toch sloeg mijn eerste persoonlijke ontmoeting met het reilen en zeilen van het project alle verbeelding die ik het afgelopen jaar had verzameld in mijn hoofd.

Samen met mijn broer, schoonzus en diens broer bezocht ik, alvorens mijn spaanse taallessen te starten in Antigua, het schooltje "Liceo Nuevo Horizonte". Ingrid, de secretariaat-verantwoordelijke en Adalberto, directeur van de school, hadden een dagje vrij genomen om ons volledig te laten kennis maken met de school en de families die achter onze pete-mayakindjes schuilen. Het gebeurt tot 3 a 4 keer per jaar dat peetouders van "t mayakind van nu" hun mayakindje bezoeken en dit gaat telkens weer gepaard met enorm veel opwinding langs beide kanten. Een persoonlijk door kinderhanden vervaardigde kleurrijke welkomsttekst maakte al snel de hartelijkheid van deze school duidelijk. In elke klas werden we ontvangen met ofwel een dansje, een liedje of een persoonlijk woordje. Elk klasje was versierd met kleurrijke tekeningen, leerhulplijnen en natuurlijk tientallen lachende gezichtjes. Echt een plezier om te zien...

Ons bezoek ging verder met een persoonlijke ontmoeting met de families achter de mayakindjes. Ik werd aangenaam verrast over de hartelijkheid van iedereen in het dorp. Een goeiedag is nooit iemand teveel. Als peetouder wilden we natuurlijk graag een persoonlijk cadeautje overhandigen aan onze mayakindjes. Ingrid wist me te vertellen dat schoenen in Comalapa een noodzakelijk en duur goedje zijn. Ze kosten hier zowat bijna een vierde van een maandloon(15 a 20 euro). Als je daarbij bedenkt dat een gezin bij de mayas gemakkelijk uit 8 a 9 kinderen kan bestaan, kan je je wel al voorstellen dat deftige schoenen als luxeproduct kunnen beschouwd worden. Daarom besloten we dit als welbesteed cadeautje mee te nemen. Voor de familie zelf namen we een voedselpakket mee bestaande uit de basisvoedingsmiddelen zoals pasta,koffie, rijst, melk,... Daarvoor betaalden we slechts 7 euro. Bij onze bezoeken werden we enorm geraakt door de dankbaarheid van de gezinnen. Ik had nooit gedacht dat ikzelf zo diep kon ontroerd raken door een oprechte glimlach van een kind waarvan de kinderhand letterlijk in onze normen snel gevuld was.

Ons dagje uit naar Comalapa werd beeindigd met een bezoek aan de bouwwerf van de nieuwe school, die in januari zijn deuren opent voor meer dan 400 mayakindjes. Het bezoek aan de school maakte eveneens duidelijk dat elk kind in de school gefinancierd wordt door een maya-peetouder. Dit wil zeggen dat als je geen peetouder hebt, gezinnen vaak ook niet de middelen hebben om hun kinderen onderwijs te laten volgen in Comalapa. Dit gaf des te meer de effectiviteit van het project "t mayakind van nu " aan: onderwijs voor een kind.

Die ene bezoekdag aan Comalapa,waarbij ik zoveel intens gelukkige kindergezichtjes zag ,dat tegelijk veel armoede verbergt, motiveert me nog meer om hier effectief iets te verwezelijken. Het geld dat ik de afgelopen maanden heb bijeengespaard, dankzij vele gulle mensen in Ninove en omstreken staat hier gelijk aan 30 maandlonen, en komt meer dan ooit van pas.Ik heb nog nooit zo erg achter een project gestaan als dit. De dankbaarheid die bij ons bezoek aan de school van hun gezichten stond af te lezen maakte me intens gelukkig dat ik hier deel MAG van uitmaken.

Ondertussen ben ik aanbeland in Antigua, de mooiste stad van centraal Amerika dat tevens tot het wereldrerfgoed van de Unesco wordt gerekend. Antigua, een charmante stad van nog levende ruines en de fantasie van oneffen geplaveide straten in de schaduw van enkele majesteuze vulkanen m.n. de Agua en de Fuego, is tevens een talencentrum en dus een smeltkroes van verschillende nationaliteiten. Hier zal ik gedurende een maand lang intensief onderworpen worden aan een Spaans taalbad. Toch is niets me teveel als ik me het lachende gezichtje van een mayakindje voor ogen haal. Ik studeer des te meer, zodat ik met elk kindje en zijn gezin een persoonlijke band kan opbouwen om zo aan psychologische begeleiding te doen.

Mijn avontuur is begonnen...

Hopelijk kunnen jullie via deze weg meegenieten en meeleven met mij en de mayakinderen...